در هیاهوی دنیای نوین و احساساتمان به آن

مدتی هست که با پادکست رادیو راه آشنا شدم و هر شب قبل از خواب دکمه شروع رو میزنم و حدودا نیم ساعتی با گوش دادن به صحبت‌های بسیار زیبای آقای شکوری به آرامش می‌رسم.

در دنیای هستیم که با تمام خوبی‌هایی که دارد امکانات و رفاهی که به وجود آمده اما بسیاری از انسان‌ها اصلا احساس خوشبختی نمی‌کنند. طبق تاریخ تا ۲۰۰ سال گذشته جمعیت زیادی از کره زمین جزو برده‌ها بودند. همین مورد کافی هست که بدانیم در دوران بسیار خوبی هستیم اما با حجمی از اطلاعات دروغ و عذاب آور در سر ما فرو کردند که تا وقتی به بهترین امکانات دنیا نرسیده باشیم احساس می‌کنیم خوشحال نیستیم.

در چند سال گذشته هم با روی کار آمدن اینستاگرام سرعت احساس بدبختی در مردم دنیا چند صد برابر شده و مردم ایران چند هزار برابر شده است.

گاهی فکر میکنم کاش در همان چند صد سال گذشته بودم. حداقل انسان این همه احساس عقب‌ماندگی و ضعف نمی‌کرد به دلیل اینکه بیشتر از چند روستا آن طرف‌تر را خبر نداشتی چه هست و نیست.

گاهی هم می‌گویم کاش چند صد سال آینده به این دنیا می‌آمدم چون حس می‌کنم این دنیای نوین در آن زمان به ثبات خود رسیده و پویایی و استفاده واقعی از ابزارها‌ را در آن زمان به صورت صحیح می‌توان دید.

حالا که هیچ یک از دو مورد بالا ممکن نیست پس بهتر است بی خیال عالم شد و غرق در دنیای درون خود شد.

https://castbox.fm/vi/483827302